Γεννήθηκα και πέρασα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου μέχρι την εφηβία στο νησί των «Φαιάκων», την Κέρκυρα. Από το μπαλκόνι του σπιτιού μου στην περιοχή «Κανόνι» αγνάντευα το αεροδρόμιο της Κέρκυρας σε πανοραμική θέα. Ίσως ήταν ο κύριος λόγος που σε ηλικία πέντε ετών είχα αποφασίσει ότι θα γίνω πιλότος. Θυμάμαι  ότι ξύπναγα πολύ πριν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, για να δω την πρωινή προσγείωση της πτήσης «600»  της Ολυμπιακής. Να δω τα YS-11, και τους «Κομήτες» (τα πρώτα jets της ΟΑ),  να φτάνουν χαράματα στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας. Άλλες φορές έρχονταν στο διάδρομο 35 πετώντας πάνω από το Ποντικονήσι και άλλες στο διάδρομο 17, κάνοντας τον κύκλο του κολπίσκου της Γαρίτσας πετώντας κοντά από το παλιό κάστρο της Κέρκυρας,  πάνω από το λιμάνι, το «Μαντούκι» και την πόλη.

Η επιθυμία για ένα σενάριο στο FS του αεροδρομίου της  Κέρκυρας όπως την έβλεπα «με τo δικό μου μάτι», μετράει μια δεκαετία… Ήταν τότε που άρχισαν δειλά-δειλά να ξεπροβάλουν τα πρώτα scenery για το FS. Μια-δυο προσπάθειες σεναρίων για τη Κέρκυρα ήταν πραγματικά όμορφες και αξιέπαινες. Βέβαια οι τότε μηχανές και τα εργαλεία σχεδίασης δεν επέτρεπαν πολλά. Όμως για τα δικά μου πάντα δεδομένα τους έλειπε «κάτι».

Πριν λίγο καιρό η τύχη το έφερε και ένας καλός μου φίλος με έφερε σε επαφή με την ομάδα της GAP. Η ιδέα για ένα σενάριο της Κέρκυρας ήρθε από το Μιχάλη Τριανταφύλλου και ξύπνησε την Κερκυραϊκή μου καταγωγή. Δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη.

Στα σχεδιαστικά εργαλεία ήρθαν και προστέθηκαν νέα που θα έκαναν ακόμα πιο ρεαλιστικό το σενάριο. Η είσοδος του Ντίνου Ηπιώτη (ενός ακόμα επαγγελματία Art Designer), στην ομάδα των κατασκευαστών της GAP, λίγο πριν ξεκινήσουμε την κατασκευή, μου έδωσε την πεποίθηση πως στο τέλος θα βγει κάτι καλό, από το Μιχάλη το Λεωνίδα και το νέο μέλος, το Ντίνο.

Για να υλοποιηθεί η προσπάθεια θα χρειαζόταν πολύ φωτογραφικό υλικό και σίγουρα «εξωτερική» βοήθεια.  Άρχισα τις επαφές με την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, με τη διοίκηση του αεροδρομίου, με το σταθμό της Gold-Air (Ground Handler) και της Aegean Airlines στην Κέρκυρα. Όλοι προθυμοποιήθηκαν να μας βοηθήσουν.

Σκεφτήκαμε με το Μιχάλη, πως ήταν επιβεβλημένο ένα ταξίδι στην Κέρκυρα για να συλλέξουμε απαραίτητο πρωτογενές φωτογραφικό υλικό, το οποίο στη συνέχεια θα χρησιμοποιήσουμε ως «μπούσουλα» για την κατασκευή του σεναρίου. Έτσι κι έγινε. Βρήκαμε μια μέρα στις αρχές του Νοέμβρη που δεν είχαμε άλλες υποχρεώσεις και ο Μιχάλης έκλεισε εισιτήριο για Κέρκυρα. Την προηγούμενη της πτήσης, βλέποντας το μετεωρολογικό αναγκαστήκαμε να αναβάλουμε το ταξίδι, γιατί οι καιρικές συνθήκες δεν ευνοούσαν ψηφιακή φωτογράφιση μεγάλης ανάλυσης…  Αν αναρωτιέστε γιατί το νησί της Κέρκυρας είναι καταπράσινο σε σχέση με τα περισσότερα Ελληνικά νησιά δεν είναι δύσκολη η απάντηση. Στην Κέρκυρα όταν ο Θεός αποφασίσει να τη βρέξει… τη ΒΡΕΧΕΙ… Όταν μιλάει η παλαιά διαθήκη για τον κατακλυσμό  του Νόε μάλλον την Κέρκυρα εννοούσε και όχι το όρος Αραράτ… 

Κοινό ρεπό βρήκαμε πάλι την 3η μέρα του Δεκέμβρη. Στο μεσοδιάστημα η ομάδα της GAP για να μη χάνεται χρόνος, σχεδίαζε objects που θα έμπαιναν στο σενάριο.

Με τη βοήθεια του Google Earth άρχισε μια προεργασία. Αποφασίσαμε ποια θα είναι τα αντικείμενα που θα συμπεριλάβουμε στο σενάριο έτσι ώστε να δίνουν ένα ρεαλισμό αλλά πάντα με γνώμονα το τοπίο του fs περιβάλλοντος. Στην πορεία το ίδιο το σενάριο μας «ανάγκασε» και  προσθέσαμε τα τετραπλάσια…

Ο Μιχάλης κι εγώ στα τηλέφωνα για τις τελευταίες συνεννοήσεις. Ετοιμάσαμε τις κάμερες, τις ψηφιακές μας φωτογραφικές μηχανές καθώς και τους τρίποδες… Όλα για την «αποστολή» μας στην Κέρκυρα. Πριν μερικά χρόνια θα χρειαζόμαστε 10-15 καρούλια παραδοσιακού φίλμ. Τώρα με τρεις κάρτες XD των 2GB η κάθε μία, μας έδωσαν τη σιγουριά ότι δεν θα ξεμείνουμε από φιλμ! Η ώρα είχε πάει 2 τα χαράματα και αρκετά κουρασμένοι είπαμε «Καληνύχτα και ραντεβού το πρωί».

Όπως σε όλες τις περιπτώσεις του Murphy Law έτσι το επόμενο πρωί ήρθε αρκετά νωρίτερα από ότι περιμέναμε … Αγώνας δρόμου και αγωνία μέχρι να φτάσουμε στο αεροδρόμιο… Στο check-In της Aegean ενημερωθήκαμε ότι η πτήση είχε κλείσει μόλις πριν λίγα λεπτά … H στεναχώρια μας και η κατήφεια έκδηλη… Όπως σε όλες τις αρχαίες Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις όταν παρουσιάζονταν αδιέξοδο στα δρώμενα, την εμφάνισή του έκανε ο «από μηχανής θεός», έτσι εμφανίστηκε και στην «αποστολή της GAP»…

Τις περισσότερες φορές όταν περνάω από την είσοδο των αναχωρήσεων του «Βενιζέλου» μέχρι να φτάσω στην έξοδο στην πίστα, μεσολαβεί ένας αρκετά μεγάλος χρόνος. Από τη στιγμή που έλαβε ο Μιχάλης το τελευταίο boarding pass μέχρι να φτάσουμε στο gate… ο χρόνος «σταμάτησε»! Τελευταίος στο λεωφορείο που μετέφερε τους επιβάτες στο αεροπλάνο για την πτήση στην Κέρκυρα ήταν ο Μιχάλης!

Στη πρώτη θέση της business class (χορηγία του upgrade από τη DIAS AIR VA), ο Μιχάλης, φορώντας το GAP cup, μετά από αρκετές ώρες κούρασης και αγωνίας χαλαρώνει στα δερμάτινα καθίσματα του AVRO-RJ100 που μας μετέφερε όλο και πιο κοντά στο «σενάριο» !

Ο καιρός σε όλη τη διαδρομή νεφελώδης έως νεφοσκεπής! Στην Κέρκυρα για να μπορέσουμε να προσγειωθούμε, ο κυβερνήτης του α/φους εκτέλεσε ενόργανη προσέγγιση στο διάδρομο 35 (αυτόν που περνά πάνω από το Ποντικονήσι).

Ανεβήκαμε στον πύργο ελέγχου και εκεί μας περίμενε ο προϊστάμενος της βάρδιας κ. Γιώργος Αρκουλής. Με έκπληξη για μας, γνώριζε πολλά πράγματα για το Flight Simulator και την ομάδα της GAP. Η βροχή συνεχιζόταν για τα καλά. Η ορατότητα περιορισμένη. Όχι όμως και για τις δυνατότητες των φωτογραφικών μας μηχανών που γνωρίζοντας το «πρόβλημα» της φωτογράφισης σε συνθήκες βροχής ήταν ανάλογα εφοδιασμένες με τα κατάλληλα φίλτρα. Στήθηκαν οι τρίποδες και δουλεία άρχισε χωρίς καθυστέρηση. Από τον πύργο που είναι το ψηλότερο κτήριο στην περιοχή του αεροδρομίου βγήκαν πολλές πανοραμικές φωτογραφίες όχι μόνο από κτήρια αλλά και από τον περιβάλλοντα χώρο. (Στο σενάριο της Κέρκυρας περιλαμβάνονται και κτήρια-αντικείμενα που δεν τα έχει μέσα ούτε η νεότερη έκδοση του Google Map).

Στη συνέχεια κατεβήκαμε και σε συνεργασία με την Gold-Air φωτογραφίσαμε ένα-ένα όλα τα είδη οχημάτων που διαθέτει η εταιρία στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας. Ο δύστυχος X.Α.Μ (Χειριστής Ανυψωτικών Μέσων) της Gold-Air, μετέφερε  τα οχήματα στο κέντρο της πίστας για να μπορεί να γίνει σωστά η φωτογράφιση. Σε ένα από όλα τα οχήματα αποφασίσαμε να τον βάλουμε στο τιμόνι του οδηγού και μοιραία στο σενάριο, αποζημιώνοντάς τον για την τόση βροχή που έφαγε.

 

 

 

 

Στη συνέχεια η Gold-Air μας διέθεσε ένα VIP VAN για την μετακίνησή μας και τη φωτογράφιση στους χώρους ελιγμών του αεροδρομίου. Χρησιμοποιήσαμε το γνωστό για τέτοιες περιπτώσεις call sing «Όχημα Εργολαβίας» και με τον φορητό ασύρματο είχαμε επικοινωνία με τον πύργο ελέγχου για να ελευθερώνουμε το διάδρομο όταν έρχονταν αεροπλάνα.

 

 

 

 

 

Τραβήξαμε πάνω από 500 φωτογραφίες. «Περπατήσαμε» το αεροδρόμιο από άκρη σ’ άκρη. Νωρίς το απόγευμα η φωτογράφιση είχε τελειώσει. Κουρασμένοι και πεινασμένοι κατεβήκαμε στην πόλη για φαγητό στο παραδοσιακό εστιατόριο «Αίγλη» κοντά στην «Σπιανάδα». Δεν άφησα πολλά περιθώρια στο Μιχάλη και παρήγγειλα Κερκυραϊκές σπεσιαλιτέ (σοφρίτο και παστιτσάδα)…

Η ώρα είχε περάσει και μη θέλοντας να ξαναπάθουμε ότι είχαμε πάθει το πρωί αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο αφού έγινε ακόμα μια στάση στην «πιάτσα» για την αγορά των παραδοσιακών «Κουμ-Κουάτ».

Είχε πια σουρουπώσει και ενώ περιμέναμε το αεροπλάνο βρήκαμε χρόνο για μια ακόμα τελευταία φωτογράφιση, για να εμπλουτίσουμε τα νυχτερινά textures του scenery.

Η πτήση της επιστροφής μας βρήκε ξαπλωμένους και πάλι στις πολυθρόνες της business class του αεροσκάφους της Aegean. Mετά την προσγείωση κάναμε μια στάση στο σπίτι μου για μεταφόρτωση του «φωτογραφικού υλικού» σε υπολογιστή για το φόβο των Ιουδαίων… 

 

 

 

Από την άλλη κιόλας μέρα η ομάδα στρώθηκε στη δουλειά.

 

Ο Μιχάλης ξεκίνησε τα terminals, ο Ντίνος μη γνωρίζοντας τι τον περιμένει (νέος γαρ στο FS design) ξεκίνησε ένα από τα πιο δύσκολα αντικείμενα (κατ εμέ) του σεναρίου (αυτό του παλαιού κάστρου της Κέρκυρας), ενώ ο Λεωνίδας άρχισε την κατασκευή των οχημάτων.

Πόσες φορές άραγε με έβρισαν από μέσα τους; Δε το ξέρω… Το φαντάζομαι! Κάθε «Έτσι μου», αρκετές φορές τους έβγαζε έξω από τα ρούχα και ας μη το παραδέχτηκαν ποτέ!

Το project ήταν ασφαλώς της GAP, όμως θέλησα να τους μεταφέρω κάποιες από τις γνώσεις μου, ως επαγγελματίας χειριστής αερογραμμών και στο τέλος βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα νομίζω ότι τα καταφέραμε. Μερικά πράγματα που μόνο ένας επαγγελματίας μπορεί να διακρίνει και να γνωρίζει, μπορώ να πω ότι τα παιδιά δούλεψαν σκληρά και τα μετέφεραν στο σενάριο. Αναφέρω ως παράδειγμα τα «μουστάκια» που κάνει ο διάδρομος προσγείωσης κοντά στο touch-down zone. Ως "γνωστόν" τα αεροπλάνα πατάνε πρώτα με τους πίσω τροχούς και μετά με το ριναίο. Έτσι το αποτύπωμα μετά από εκατοντάδες προσγειώσεις πάνω στο διάδρομο εμφανίζει τα γνωστά στους πραγματικούς χειριστές «μουστάκια». Η GAP με αυτές και μερικές ακόμα «πινελιές», κατακτά επ’ άξια τον τίτλο του πρωτοπόρου σε παγκόσμιο επίπεδο.  Ασφαλώς και θα ακολουθήσουν αυτή την τεχνοτροπία και άλλοι κατασκευαστές στα επόμενα σενάρια. Όμως το δρόμο τον άνοιξαν οι designers της GAP.

Στο σενάριο επίσης έγιναν μετά από προτροπή μου κάποιες αλλαγές σε σχέση με την πραγματικότητα στην τοποθέτηση των airport signs κοντά στους διαδρόμους και τις πίστες, για να μην υπάρξουν προβλήματα στις τροχοδρομήσεις και στον προσανατολισμό των εικονικών πιλότων που επισκέπτονται την Κέρκυρα.

Τέλος εκτός του καθεαυτού σεναρίου της Κέρκυρας φτιάχτηκαν και αρκετά άλλα αντικείμενα που αρχικά δεν είχαν μπει στο πρόγραμμα της κατασκευής του σεναρίου όπως οι γνωστές Φυλακές της Κέρκυρας, το νέο Φρούριο, το Λιμάνι (νέο και παλαιό), ο ανεμόμυλος και ο Ναυτικό Αθλητικό Όμιλο της Κέρκυρας,  που συνέθεσαν πολύ όμορφα τον όρμος της Γαρίτσας. Αρκετές «παρεμβάσεις» έγιναν στην πόλη της Κέρκυρας με είσοδο αρκετών παραδοσιακών κτηρίων στην περιοχή της «Σπιανάδας», το «Κρίκετ» στην κάτω πλατεία, το «Καντούνι τ’ Αγιού», η εκκλησία του «Αγίου Σπυρίδωνα» ή όπως τη λέμε στην Κέρκυρα «Η εκκλησιά τ’ Αγιού Σπυριδώνου» κλπ.

Περιφερειακά κατασκευάστηκε εκ νέου και τοποθετήθηκε στη σωστή του θέση το γεφυράκι πριν το κατώφλι του διαδρόμου 35, κατασκευάστηκε το Ποντικονήσι, το εκκλησάκι της «Παναγίας της Βλαχέρνας», οι κεραίες του ραδιοφωνικού σταθμού κατασκευάστηκαν εξ αρχής, «Τα μπάνια τ’ Αλέκου», η «Κόντρα-Φόσα», καθώς και το ραντάρ στο βουνό των «Αγίων Δέκα». Τοποθετήθηκαν νέες κεραίες αναμετάδοσης σήματος τηλεόρασης και κινητής τηλεφωνίας στο βουνό «Παντοκράτορας» στη βόρεια πλευρά του νησιού κλπ.

Όλα τα παραπάνω έγιναν σε χρόνο ρεκόρ. Μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς τα παιδία της GAP παρέμειναν πάνω στους υπολογιστές τους χτίζοντας «πέτρα-πέτρα» το σενάριο της Κέρκυρας.

Γράφοντας τις τελευταίες αράδες  για την ιστορία του σεναρίου θα ήθελα να ευχαριστήσω το Μιχάλη, το Ντίνο και τον Λεωνίδα, για αυτό το σενάριο που τόσα χρόνια περίμενα και όχι μόνο να το κατασκευάσουν όπως εκείνοι ήξεραν, αλλά να το φτιάξουν ΚΑΙ για το «δικό μου μάτι».

Τους ευχαριστώ τέλος γιατί μπορεί πια ο μικρός μου γιός Δημοσθένης (φανατικός χρήστης του FS) να χαίρεται κι αυτός το αεροδρόμιο της Κέρκυρας και να το βλέπει όπως το έβλεπε «ο μπαμπάς» πριν 35 χρόνια, απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού στο «Κανόνι».... με το «δικό του μάτι»